Lieve mensen,

Ruim 3 jaar geleden kwam ik op deze website terecht. Ik kan me nog precies herinneren welke berichten ik toen heb gelezen.

We hadden net te horen gekregen dat mijn lieve oma ziek was. Ze had water achter haar longen en nadat dit was weggehaald begonnen alle onderzoeken. Ze dachten al snel aan kanker.. Mijn oma was een hele taaie sterke vrouw, de sterkste die ik ook heb gekend, al snel kwam eruit dat het om asbest-longkanker ging. Dit was ongeneeslijk maar met de juiste medicijnen nog jaren te rekken. Dat was ten minste wat de arts ons augustus 2012 in het havenziekenhuis vertelde.

Ik weet nog heel goed dat mijn oma, mijn moeder en ik aan de eettafel zaten toen ik het hoorde. We huilden alle 3 tot zij zei, Niet meer huilen, ik ga vechten. We moeten door! Het komt goed!

Ik begon mijn zoektocht online en kwam er al snel achter dat 80% binnen het eerste jaar overleed, een uitzondering haalde de 2 jaar.. Er moest toch iets zijn? Toen kwam ik bij de onderzoeken in het Erasmus uit. Er was een man die na 4 jaar nog steeds leefde en waar het goed mee ging!

Ik vertelde mijn opa en oma alles wat ik had gevonden. September zouden er nieuwe onderzoeken starten in het Erasmus en ze moest erbij dus ze moest het weten! Ik was dan ook zo blij dat ze het er over eens waren en ze het wilde proberen! Uiteindelijk na overleg in het Havenziekenhuis en onderzoeken in het Erasmus werd ze toegelaten. Ze mocht geen chemo voor die tijd en moest een maand wachten hierop. Toen de maand om was en de laatste onderzoeken werden gedaan bleek zij ineens toch niet meer toegelaten te worden. Ze had zogenaamd ineens de verkeerde soort asbest-longkanker! Dit was een klap in haar gezicht en alles ging hierna zo snel achteruit. Wij denken dat ze op dat moment al te ver was en dat ze haar daarom uit de onderzoeken wilden houden.

Ze begon alsnog met de chemokuur in het havenziekenhuis maar ze had alle hoop verloren. Deze chemokuur is de enige die zij heeft kunnen doen. Haar lichaam was niet sterk genoeg meer voor de volgende. Het water hoopte zich opnieuw zo snel op. Al snel kwam ze aan beademingsapperatuur en lag zij alleen nog maar in een bed in de woonkamer. Elke dag waren we bij haar vanaf het begin af aan. In die 2 maanden en 6 dagen tijd die zij had gekregen heb ik 1 dag gemist en nog steeds heb ik ontzettend veel spijt van die ene dag.

16 oktober 2012 kwam het telefoontje van mijn opa. We moesten komen want het ging niet goed met haar. Binnen 10 minuten was de arts er ook om haar te helpen en een paar uur later, die ik hier niet zal omschrijven, was zij er niet meer.

Wat ik me nog van die dag kan herinneren is dat het een dag als alle anderen was. Ik had gewerkt en heel veel gelachen daar met mijn collega’s. Het was een mooie en fijne dag geweest. En toen ineens was alles omgeslagen. Net zoals de mensen van het WTC die ochtend van 9/11 omschreven.

Ik was over 10 dagen jarig en daardoor had ik het niet verwacht. Ik had verwacht dat zij het nog 10 dagen zou rekken en dat het daarna heel snel zou zijn. Natuurlijk neem ik het haar niet kwalijk dat het niet meer ging, maar daardoor kwam het zo onverwachts en hard aan.

Wat ik met dit verhaal wil zeggen is dat je niet altijd moet luisteren naar de artsen, dat je vooral verder moet zoeken in andere richtingen. Als ik toen had geweten wat ik nu wist dan had alles anders geweest. Verdiep je ook eens in curcuma en wiet, er is al lang bewezen dat dit beide kanker kan stoppen, maar helaas omdat er niet aan wordt verdiend zullen de artsen dit niet toegeven. En nog belangrijker is het houden van hoop. Nadat dat verdwenen was bij mijn oma ging alles zo verschrikkelijk hard bergafwaarts. Ik geloof nog steeds dat er manieren zijn om het te stoppen, maar ik denk niet dat deze manieren in het ziekenhuis liggen.

Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen in deze verschrikkelijke zware strijd!