Op 19 april jl. overleed mevrouw Mia Widdershoven-Cuijpers, oprichtster en erelid van de Asbestslachtoffers Vereniging Nederland. Op 24 april zou zij de leeftijd van 87 jaar hebben bereikt.

Het verhaal van de strijd van mevrouw Widdershoven na het overlijden van haar man in 1987 is heel bijzonder. Vanuit het perspectief van de AVN hebben we daar vandaag bij haar uitvaart nog even bij stil gestaan.

Onze voorzitter, Jan Verschoor, sprak de volgende woorden tijdens de plechtige uitvaartdienst in de parochiekerk van O.L. Vrouw Onbevlekt Ontvangen Mariaveld te Susteren:

Enkele uren voor zijn overlijden vroeg de heer Widdershoven zijn vrouw en kinderen om de strijd tegen zijn ex-werkgever DSM voort te zetten. In zijn dilemma vanwege zijn grote loyaliteit voor het bedrijf en zijn loyaliteit jegens zijn oud-collega’s, besloot hij in zijn laatste uren dat zijn jongere collega’s beschermd moesten worden tegenover het bedrijf dat hen vele jaren onbeschermd met asbest had laten werken. En dat terwijl de schadelijkheid van asbest allang bekend was.

De juridische strijd van mevrouw Widdershoven tegen DSM duurde bijna 13 jaren en kreeg veel landelijke aandacht. De familie Widdershoven startte de Stichting Asbestslachtoffers Nederland, de voorloper van de AVN, omdat zij vond dat een eventuele schadevergoeding niet het persoonlijk belang, maar het algemeen belang zou moeten dienen.

Toch werd mevrouw Widdershoven verscheurd door tegenstrijdige gevoelens. In haar directe omgeving bemerkte zij veel afgunst waardoor ze zich erg eenzaam voelde. Maar aan de andere kant kreeg zij nieuw elan en energie door de talloze reacties van lotgenoten uit het hele land. Met hernieuwde kracht en tomeloze inzet bezocht zij de lotgenoten her en der in Nederland. Het voelde goed en gaf over en weer troost om over de gemeenschappelijke problemen te praten.

Mede onder druk van de zaak Widdershoven verbood de overheid in 1993 het gebruik van en het werken met asbest en sindsdien zijn er vele acties gaande om asbest volledig uit ons milieu te verbannen. Gesteld mag worden dat mevrouw Widdershoven, vermoedelijk zonder zich dat te realiseren, op termijn belangrijk heeft bijgedragen aan de vermindering van het aantal asbestslachtoffers.

Voor de AVN als patiëntenvereniging is de omgeving waarin wij opereren te vergelijken met de strijd van mevrouw Widdershoven. Zij moest opboksen tegen het machtigste bedrijf in Limburg. Ook wij weten ons omringd door grote machtige partijen, zoals overheidsorganen met dubbele agenda’s, werkgevers en verzekeraars die meer en meer proberen onder schadevergoedingen uit te komen door een beroep te doen op verjaring van de aanspraak. Daarbij gaat men gemakshalve voorbij aan het gegeven dat de asbestziekten zich vaak pas na enkele decennia openbaren.

Voor mevrouw Widdershoven is de strijd nu echt voorbij. In de wetenschap dat haar zoon Leon, die haar goede werk al jaren geleden heeft overgenomen en dit zal voortzetten, mag zij nu in vrede rusten… Voor de AVN is zij een blijvende inspiratiebron.

Het bestuur van de AVN wenst de familie Widdershoven heel veel sterkte in deze droevige tijden.

26 april 2017